Onze vakantie zit er al bijna op. We hebben het idee weken weg geweest te zijn, aan de andere kant is het ook om gevlogen!

De laatste dag ontbijten we maar in het hotel (wel zo makkelijk), want die mensen doen ook maar d’r best. Nadat we alle tassen, koffers, rugzakken e.d. hebben gepakt en naast elkaar zetten lijkt het of de gehele familie von Trapp 3 maanden op wereldreis is geweest! Niet alleen de achterbak van de auto, maar ook de gehele achterbank is gevuld met bagage.

Het is een prachtige dag, dus we besluiten om te starten aan de boulevard/strand van Hollywood. Dit is een hele leuke wandelpromenade pal langs het strand met allerlei gezellige eetgelegenheden en cafeetjes. Terwijl we er lopen spot ik op een terrasje Dennis Rodman, de bekende ex-basketbalspeler. Snel gegoogled, en hij is gisteren ook in Miami en in het hard rock casino gespot. Het is ‘m dus echt

Hierna rijden we via de kustweg richting Miami, waar we nog even over de Ocean Drive zijn gegaan. Misschien hebben we vorige keer iets gemist, en is het stiekem wel heel erg hip & happening. Maar nee, weinig bijzonders.

Hierna langs het holocaust memorial, wat erg indrukwekkend is. We besluiten hierna weer terug te rijden naar Fort Lauderdale, om wat te gaan eten aan de boulevard. Ik bestel bij een Italiaan een cheeseburger en patat (want gisteren tenslotte al een pizza op bij een Italiaan; het blijft geen feest), en Amanda neemt een pistolet tonijnsalade.

De dag is inmiddels aardig voorbij gevlogen, maar het is nog steeds maar half 4. En we vliegen tien voor tien ‘s-avonds! Het wordt ondertussen bewolkt, dus besluiten nog maar een keer The Galleria, het winkelcentrum, in te gaan. Beetje slenteren, foursquare punten scoren. Omdat we bij de douanier op Schiphol alle twijfel willen weg nemen of we onder de toegestane belastingvrije invoerlimiet zitten, halen we voor mijn schoonouders een AppleTV en voor Kevin een Kodak Playsport ZX5 videocameraatje, waarvan ik deze vakantie ook veel plezier van heb gehad.

Na het winkelcentrum van voor naar achter te hebben gehad, zien we er tegenover een Starbucks zitten. Nog maar even een calorieënshot nemen: 2 frappucino’s.

Omdat het ondertussen op het terras begint te regenen, drinken we het maar in de auto op het parkeerterrein op. Het stopt inmiddels weer met regenen, en ik besluit dat dit eigenlijk het ideale moment is om me om te kleden naar Nederlandse omstandigheden: lange broek, andere schoenen en trui. Ook moeten de laatste aankopen nog de koffers in.

Wat volgt is op een parkeerplaats, waar het inmiddels aan het schemeren is, gaan alle koffers en tassen uit de auto. Openen op de parkeerplaats. Als je dan op een gegeven moment in je onderbroek staat, en auto’s stapvoets vol verbazing langs rijden, besef je dat dit toch niet de ideale plek was om de koffers opnieuw in te richten en je volledige outfit te wisselen.

Na dit briljante idee richting het vliegveld, waar het inleveren van de auto soepel verloopt. In iets meer dan een week 2500 kilometer mee gereden, meer dan de eerste huurder in ieder geval, want er stond maar 500 mijl op de teller toen wij ‘m kregen!

Bij het vliegveld nog even eten, want de bedoeling is dat we beide proberen te slapen tijdens de vlucht. Hmmmm, alles dicht. Behalve de McDonalds…. 10 McNuggets menu en voor Amanda een grote patat. In het vliegtuig snel na opstijgen 2 slaappillen genomen en bijna 7 uur later weer wakker geworden. Ideaal! Amanda wat rotter geslapen, maar die is toch nog een dagje langer vrij.

Ik zit dit nu te tikken in het vliegtuig, 30 minuten voor landing. Met weemoed denk ik terug aan de afgelopen week….

We hebben in een week tijd ontzettend veel gezien en gedaan, en zou niets anders hebben gedaan deze vakantie (behalve dan Key Largo). Internet op reis/vakantie is voor ons ook ideaal. Niet alleen heb ik het ook gewoon werk gerelateerd nodig, maar privé hebben we er ook veel lol en nut van gehad.

Via FaceTime en Skype contact met familie & vrienden thuis, maar ook even snel een leuk restaurantje opzoeken via internet. Ik hoor vaak de opmerking “internet? Ik heb toch vakantie?”. Alsof je thuis alleen maar onder dwang internet…

Nu net geland, hopen dat ze ons door laten lopen bij de douane

We beginnen de dag met maagvulling in het hotel. Plan is vandaag om naar Key Largo te gaan. Ongeveer anderhalf uur rijden, om daar het water op te gaan met een glazen bodem boot. Leek amanda leuk, dus wie ben ik om dat tegen te spreken….

Saaie weg er naartoe, waar de weg van 4, naar 3, 2 en uiteindelijk éénbaans wordt. De maximum snelheid neemt ook evenredig af. We zien aan de witte koppen op het water dat het ondertussen aardig aan het waaien is.

Eindelijk aangekomen op Key Largo had Amanda in het reisboekje gevonden dat er een glassbottom boat was bij het Coral Reef Statepark. Daar aangekomen bij de ingang een groot bord met “no boattours today!”. Anticlimax a-gogo!

Maar gelukkig hadden we een paar kilometer terug een houten huisje langs de weg gezien die ook glassboat tours deed. Daar maar naartoe rijden dan!

Een oud, verweerd baasje achter de toonbank. Ok boottocht. Met snorkelen? Bij Amanda breekt het angstzweet uit, want is bang in het water als er vissen zijn. Het ouwe baasje ziet de angst, en zegt dat je ook op de boot mag blijven. De drie kwartier dat de rest dan aan het snorkelen is, blijf je op de boot.

Wat volgt is de meest hilarische conversatie van de hele vakantie (vrij vertaald uit het Engels):
Amanda: “Drie kwartier? Hoe lang duurt de boottocht dan?!”
Oude Baas: “2 uur…”
Amanda: “euhhhhh, ik dacht dat een kwartiertje, half uurtje duurde…”
Oude Baas zucht en denkt er het zijne van…
Amanda: “En als je dus niet gaat snorkelen, zit en blijf je aan boord?!”
OB: “ok. Snorkelen is *in* het water. Niet snorkelen is niet in het water. Snorkelen, water, comprendo?!”

Na 5 minuten twijfelen besluit Amanda zich over haar angst heen te zetten, en we besluiten een twee maal snorkelen glazenboot tour te boeken. We moeten met de auto een stukje verder rijden, richting haven.

Daar aangekomen blijkt de opstapplaats een houten keet, waar de verf tientallen jaren geleden al afgebladderd te zijn. We gaan naar binnen, waar we ons kunnen omkleden. Zwembroek/bikini aan onder de kleding, en Amanda gaat naar eigen zeggen naar het goorste toilet ever experienced. We sluiten aan bij de rest van de groep, buiten op een paar houten bankjes.

Amanda heeft ondertussen een anti wagen/zeeziek pilletje ingenomen. We zien echt een bootje liggen die al jaren niet meer door de bootjes-APK zou zijn gekomen, en dit blijkt onze boot te zijn. Ik kan op de boot geen glazen bodem ontdekken, en het valt me nu op dat ze t hadden over een glassboat. Het glas is waarschijnlijk waar de kapitein door naar buiten kijkt tijdens het varen.

Het bootje deint aardig op en neer over de ruwe golven in het haventje. Nu is het me ook duidelijk waarom het andere bedrijf de boottour niet door liet gaan. Dan zien we de snorkeluitrustingen hangen: snorkels waar de slierten speeksel nog als lange draden uit de mondstukken hangen, en flippers waar de voetschimmel uit groeit. Ik kijk Amanda aan, en zie dat het huilen d’r nader staat dan het lachen. “Rennen we via de winkel terug, of gaan we buitenom naar de auto?”. Amanda vindt het zonde van de $80, en we besluiten met een smoes het binnen te proberen. “my wife is seasick. Already.” een hele discussie volgt dat het windstil is bij het gedeelte waar we gaan snorkelen, en ik beeld me al een situatie in waarbij mijn vrouw als bewijs de hele toonbank onder moet kotsen. Maar nee, we krijgen gelukkig ons geld terug!

Omdat we er nu toch zijn, besluiten we nog een kijkje te gaan nemen in het Coral reef park. 2x $8 entree verder, blijkt dit park te bestaan uit twee kleine, vieze strandjes van 5 bij 5 meter. Snel weer op uit gekeken, weer weg uit Key West.

En weer terug richting Fort Lauderdale! Onderweg gestopt om te eten bij Wendy’s, want deze fastfood keten hadden we nog niet gehad. Een laf broodje kipfilet met patat en cola. Hmm, dit is een één-keer-niet-weer dingetje…

Ondertussen is bij Amanda d’r wagenziekte pilletje in alle heftigheid aan het inslaan, en is van de fase “slappe lach” nu in de fase “Aalllleess ggaaaatt hheeeell sslloooomm” belandt. Alles wat ik vraag, wordt minuten later verkeerd beantwoord. Voordat Amanda aan d’r slaapje mag beginnen, gaan we even bij de K-Mart naar binnen voor andere wagenziekte tabletjes! Beter te laat, dan nooit zeg maar

Na een uur of twee geslapen te hebben, gaan we savonds eten bij een Italiaan in de buurt. Gevonden via de Yelp iPhone app, hij zou goed moeten zijn. Niets was minder waar, ik kreeg geen refill, en op een gegeven moment liep er een kakkerlak over de muur! Ook de 20% die was beloofd via de Yelp Coupon kregen we niet. Die gaan we helemaal KAPOT maken op ‘t internet!

Hierna zijn we nog even richting het Hard Rock Café en Casino in Hollywood gegaan, op aanraden van bepaalde iemanden (Hai Roel). Niks teveel gezegd, hier moet je een kijkje gaan nemen als je in de buurt bent! Waanzin ten top, duizenden parkeerplaatsen, buiten en in een overdekte, tig verdiepingen hoge parkeergarage. Tientallen winkels, bars en restaurants buiten. Binnen in het casino ga je drie tijdzones door voordat je weer buiten staat.

Daarna terug naar het hotel en naar bed, morgen laatste dag!

Let op: binnen 24 uur heb ik meerdere posts geschreven, misschien heb je deze hieronder (dag 5,6 en 7 deel 2) dus nog niet gelezen!

De vrijdag na thanksgiving. We worden wakker en hebben eigenlijk één doel: een paar Jawbone Up’s halen. Dit zijn een soort armbanden 2.0. Een armband die een paar weken geleden in amerika uit is gekomen (nog niet in europa) en die eigenlijk de ultieme gadget is voor een gadgetnerd als ik ben. De armband houdt bij wanneer je loopt/rent, en slaat dat op. Ook kan je dmv 1 knopje aangeven dat je gaat slapen, en als je wakker bent, klik je weer op dat knopje. De armband koppel je wanneer het uit komt aan je iPhone, waarna je in een app ziet wat je slaap patroon is, hoeveel (kilo)meter je gelopen hebt, en of dat voldoende is (voor een gezond leefpatroon). Je kan ook een wekker zetten, bijvoorbeeld wek me op maandag t/m vrijdag om 7:30. Hij kijkt dan tussen 7:00 en 7:30 aan de hand van je beweging van je arm of je in een diepe slaap of lichte bent, en wekt je op het meest ideale moment binnen dat half uur d.m.v. een trillende armband.

Anyway, die armband was dus tijdens black friday in de aanbieding in de Apple Store. Nou was ik een paar dagen geleden al in de Apple Store in The Galleria, wat een rustig en fijn winkelcentrum was. Dus het plan is om eerst die kant op te gaan, ongeveer 20 minuten rijden. En inderdaad, de chaos die we gisteren mee maakten in Sawgrass Mills ontbreekt hier (gelukkig). Maar de armband in maat M ontbreekt ook! Ze hebben alleen maat S en L nog, en deze zijn respectievelijk te klein, dan wel te groot.

Dan maar de Apple Store in de Aventura Mall (waar we ook een paar dagen geleden al waren geweest). 20 minuten rijden ongeveer. Daar aan gekomen, ook uitverkocht! Nu we er toch zijn, toch maar alletwee een mooi iPhone hoesje/mapje gekocht. Amanda een pythonlederen Michael Kors clutch (wtf dat ook moge betekenen), en ik een bookbook. Een hoesje in de vorm van een klein boekje, waar je ook nog een 3 tal pasjes en wat papiergeld in kan opbergen.

Nu we toch in Aventura Mall zijn, gelijk maar even rond gelopen (wat we een paar dagen ervoor ook al hadden gedaan ja). De winkels van Abercrombie & Fitch blijven toch marketingtechnisch briljant. Er hangt een bepaalde hype rond het merk. In Europa hebben ze een paar vestigingen, in Parijs, in Berlijn, in Oberhausen, en overal exact hetzelfde concept. Winkels waar je van buiten af niet naar binnen kan kijken, alleen dichte, zwarte luxaflex aan de buitenzijde. Meestal een rij met mensen voor de deur, omdat je netjes op je beurt moet wachten tot dat je naar binnen mag. Binnen tref je een (te) donkere winkel aan, waar je d.m.v. een vreemd ruikende parfum altijd gelijk ruikt eigenlijk dat je een Abercrombie & Fitch winkel binnen bent. Bedienend personeel is altijd jong, hip en te overenthousiast.

In de Aventura mall zitten dus meerdere Abercrombie & Fitch winkels:

- De Abercrombie & Fitch winkel zelf

- Abercrombie winkel, bedoeld voor kinderen

- Hollister Co., een submerk bedoeld voor jongeren/tieners, waarbij de kleding ook iets goedkoper is

- En nu komt het: Gilly Hicks. GILLY HICKS! Gilly Hicks is het lingeriemerk van Abercrombie & Fitch, in dezelfde stijl. Een soort Hunkemöller, maar dan goed. Voor de deur staat een gespierde man alleen in zwembroek, of beter nog, een schaars gekleed vrouwmens. Je stapt naar binnen, je ruikt die aparte geur. Erg donker zodat je gedesorienteerd raakt. Overal schaars geklede verkoopsters. De winkel is opgedeeld in allerlei kleine kamertjes/ruimtes, die geheel donker zijn, behalve de spots op de lingerie zelf. Dit is echt een heel slim concept, mannen gaan nu graag mee een lingeriewinkel in!

Neem ter vergelijk de Hunkemöller: daar staat meestal een vrouwpersoon die de 80-jarige oorlog nog heeft meegemaakt, en waarvan de buste de strijd met de zwaartekracht jaren geleden al opgegeven heeft. In de winkel hangen iets teveel knipperende TL buizen, en net als je vrouw in een hoekje van de zaak voorzichtig een BH van het hangertje pakt, komt Bertha achter d’r staan: “KEN JE HET VINDU? WAT VOOR MAAT HEBBIE?!” Op zo’n moment weet je, die lingerie ga je nooit meer zien zonder de associatie met Bertha met d’r twee uitgelubberde melkklieren. Dus mannen, onthou: Gilly Hicks. En stap naar binnen.

Maar we waren gebleven bij de Jawbone Up armband. Dus bij twee Apple stores uitverkocht. Geen Apple store meer in de buurt, maar ik had ze gisteren gezien bij een Best Buy voor de normale prijs. Aangezien ik mezelf (en Kevin) al zo gek had gemaakt voor die armband, maakt die paar tientjes ook niet meer uit. Op naar de Best Buy. Weer een minuut of 15 a 20 rijden.

Naast de Best Buy zit een Target, eens kijken wat dat voor winkel is. Een soort Walmart, maar dan wel netjes en met normale mensen. In nederland zou een Makro het meest in de buurt komen qua assortiment, denk ik. In de Target bleken ze dus nog één zo’n armband te hebben! Voor mezelf dus die armband snel afgerekend, die is in the pocket! Maar nu voor Kevin & Jan-Joost (die er ook één wilde) nog op zoek. De Best Buy ernaast had ‘m niet meer, uitverkocht.

Op internet gezocht, er zat een minuut of 15 a 20 verderop nog een Best Buy. Wij daar naartoe. Ook uitverkocht. Dan maar naar een Target. Minuut of 15 a 20. Uitverkocht. Gelukkig konden ze daar in het systeem kijken of er ergens in de buurt iets op voorraad was. Ja hoor, in Lauderhill. Minuut of 15 a 20 rijden. Daar aangekomen, als een soort heilige graal, op zoek naar de armbandjes. JAAAAAA, er hingen er nog twee! Afgerekend en compleet uitgeput van de honger naar de Subway gegaan om ieder een halve meter broodje weg te werken.

Voordat we naar het hotel terug gingen, had ik nog de tip gekregen om te gaan kijken bij Ross. Ross zou een winkel zijn die partijen op kocht van bekende merken, en deze tegen gereduceerde prijs verkoopt. Wat bleek, deze winkel zat tegenover ons hotel. De winkel in, en we treffen een soort kringloopwinkel aan. rekken van 30 meter lang, met alleen maar spijkerbroeken bijvoorbeeld. Vooral B keus en stokoude modellen. Ja, er hing wel iets leuks tussen, maar dan was je een halve dag bezig op zoek naar een goede spijkerbroek. Ook stonk de zaak naar een sporthal waar net iemand met een groot transpiratieprobleem z’n oksels had geledigd. Snel er weer uit, naar het hotel!

We zouden vanavond naar de drive-in bioscoop gaan, lekker in de auto naar de film kijken! Zo gezegd, zo gedaan, wij naar The Swap Shop. Aangekomen bleek dat betalen met credit card hier geen optie was (stel zigeuners die volgens mij nog nooit ‘wit’ geld hebben verdiend). Dus op zoek in the middle of nowhere naar een pinautomaat. Op de navigatie op zoek naar een bank. Paar kilometer rijden, en sta je ineens voor een gebouw van 25 verdiepingen hoog. Het hoofdkantoor van één of andere bank! Geen pinautomaat daar, dus maar weer verder zoeken. Uiteindelijk gevonden, en weer terug naar de drive-in bioscoop. Betaald (zonder bonnetje) en de auto geparkeerd voor een muur waar ze 4 witte vlakken op hadden geschilderd. Daar werden dus 4 verschillende films op geprojecteerd! Achter ons nog een paar van die muren, en zo kwam je snel op iets van 12 verschillende films/schermen. Het geluid van de film ontvang je op de radio via de FM, elke film een andere frequentie. Het was een vrij louche locatie, met dezelfde type mensen. De voorste rijen auto’s hadden de auto’s andersom geparkeerd, met de achterklep open. Op die manier zaten ze met de hele familie op de achterklep/bak de film te kijken. Wij daarintegen keken weer tegen hun achterklep aan, maar dat terzijde. Je wilt toch geen ruzie met de Roma familie, dus laat ze maar. We bestellen een pizza bij het huisje in het midden van het terrein. Er gaat een dubieuze diepvriesschijf in een magnetron, en 10 seconde later krijgen we een plastic bordje met een soort frisbee erop. Nog geen 30 seconde later ligt deze in de plaatselijke prullenbak, want niet te vreten.

De film die we hadden uitgekozen was The Muppets. Conclusie: leuk als hij eens op tv is. En als je de herhaling van Pauw en Witteman al gezien hebt. En er echt niks anders op tv is. Als ook nog halverwege de film de radio gaat storen, is het feest compleet. Zo nu en dan rijdt iemand van de Roma familie met een golfkarretje langs de auto’s, om het vreselijke eten en drinken te slijten. Wij slaan vriendelijk doch dwingend af, en kijken verder.

We hebben ondertussen al uitgerekend dat de film om 21:30 is afgelopen, en dat Sawgrass Mills nog tot 22u deze black friday open is. Het knaagt namelijk nog, we zijn vandaag de Tommy Hilfiger winkel niet in geweest (was vannacht veels te druk met rijen mensen voor de deur). En we hadden nog wel ons bonnenboekje bewaard voor de extra 15% korting!

Als we Kermit het eindliedje in horen zetten, start ik de auto en ga met gedoofde lichten (ik wil de andere gangsterboys niet storen) tussen de auto’s door. Zo, het terrein af! Het is een kwartier rijden, moet lukken! We slalommen tussen de auto’s door, rijden door oranje, gaan iets te hard, maar: we zijn rond 21:45 bij het parkeerterrein van Sawgrass Mills! Met een gewiekste handrembocht zet ik de auto in een parkeerplek vlakbij de ingang. Met een stevige pas lopen we mensen voorbij die net naar buiten komen, en we stormen naar binnen. Oh, het is hier naar links! Slalommend tussen een soort winkelzombies door, die nog steeds met grote koffers winkel in, winkel uit gaan. 21:50/21:55 stappen we Tommy Hilfiger binnen, waar het echt een ware oorlogszone is…. overal stapels kleren, alles door elkaar. Chaos is nog een nette benaming voor deze bende. Medewerkers zijn ondertussen al bezig er enigszins orde in te brengen, omdat waarschijnlijk morgenochtend de winkel weer in orde moet zijn voor een ‘normale’ winkeldag. Amanda ziet al snel leuke enkellaarsjes. Outletprijs 89 dollar. Alles in de winkel vandaag 40% korting. Komt op 53 dollar. Daarna nog onze 15% bon. 45 dollar, oftewel 34 euro. Later op internet gekeken, en in nederland staan ze voor 189 euro te koop. Ik koop nog een polo voor 10 dollar, die normaal zeker rond de 89 euro kost. Geoefende shoppers zijn we inmiddels, en we verlaten binnen 10 minuten weer het winkelcentrum. Het is nog steeds opvallend druk, de meeste winkels zijn gesloten, maar een hele hoop mensen zijn nog op zoek naar die ene winkel die nog wel open is. Welkom in de absurditeit die Black Friday heet! In de hotelkamer zien we beelden bij de Walmart dat een Shaquisha van een oud omaatje een printer uit d’r handen jat. En een klant bij de Best Buy die pepperspray bij een andere klant in z’n ogen spuit, om maar dat artikel af te kunnen pakken! Waarschijnlijk was het de Pink Ribbon pepperspray, dus het was in ieder geval voor een goed doel!

Genoeg voor vandaag, ik loop bijna niet meer achter

Eigenlijk dag 6. Donderdag. Thanksgiving.

Thanksgiving, de feestdag waarbij alles dicht is, en het vooral binnenshuis wordt gevierd. Daardoor vallen een hoop dingen af, maar het is gelukkig mooi weer! We gaan richting West Palm Beach, een plaatsje ongeveer een uur noordelijk van ons hotel.

We beginnen de dag met een saai ontbijt in het hotel, om daarna richting West Palm Beach te rijden. Daar aangekomen is het inderdaad wat we erover hadden gelezen: rijkdom, nog mooiere huizen dan in Miami en Fort Lauderdale en een soort shopping straat/mall welke er zo klinisch schoon uit ziet, dat het bij mij associaties op roept met Disneyland.

Alles is dicht, en er lopen alleen een zooitje verdwaasde toeristen rond. We hebben ondertussen honger en gaan naar binnen bij de enige zaak die open is, Starbucks. Ik kies een ham/kaas afbakbroodje en Amanda eiersalade, en natuurlijk 2 frappucino’s. Na (!) het afrekenen meldt Shaquisha achter de balie dat de oven niet aan staat, dus het broodje niet afgebakken kan worden! Ik kan je vertellen, zo’n niet afgebakken afbakbroodje is geen succes! Broodje halverwege weg geknikkerd, en de rest van de middag een beetje rond gereden.

Nog naar de Walmart geweest (want de enige winkel die open was) bioscoopkaartjes gehaald voor later die avond en terug naar het hotel gegaan.

We hadden besloten te gaan dineren bij Dave & Busters, welke hier een paar honderd meter vanaf zit. Het ziet er van buiten altijd druk uit, en online beviel het menu ook wel. We komen binnen en zien dat het soort ‘sport’café/restaurant/ding is, met biljarttafels, speelautomaten en casino dingetjes. Daar is het heel erg druk, maar de hoek waar alle tafels staan om te eten is nagenoeg leeg. Het nadeel van thanksgiving, denk ik dan maar weer.

Amanda besteld een steak, ik goldfingers (kipfingers), beide met patat. Jennifer, onze persoonlijke serveerster van vanavond, brengt onze bestelde cola’s. Literglazen! Ook het eten komt niet lang daarna, en dat zijn ook al absurd grote porties!

Maar, nederlanders als we zijn: zonde om te laten staan, dus weer eten tot het eten tegen je huigje aan tikt. Met het drinken was ik een heel eind op weg, tot dat Jennifer vrolijk mijn driekwart lege glas tot het randje kwam bijvullen…. Nu ze er toch stond dacht ze ook die van Amanda even bij te vullen, maar die had Cola Light, en dat had ze niet in d’r schenkkan. Gelukkig dacht Amanda, maar daar kwam Jennifer al met een nieuw literglas cola light. En veel plezier ermee!

Een tafeltje achter ons was er (blijkbaar) iemand jarig. Op een gegeven moment komen er 10 a 15 serveersters/obers slow-clappend, heel verveeld aan lopen, terwijl ze Happy Birthday zingen. Op de gezichten is af te lezen dat 14 van de 15 denken: dat is niet mijn tafel, dus waarom doe ik dit eigenlijk?! (niet voor de tip blijkbaar)

Nadat we betaald hebben naar de bioscoop, 30 meter verderop. Niet lopend natuurlijk, maar even de auto verplaatsen

We gaan vanavond naar Tower Heist. Leuke niks-aan-de-hand film, aanrader! We besluiten niks te eten te kopen in de bios (want nokkievol), maar nemen gezamelijk een kleine cola. Een kleine cola staat hier gelijk aan 1 liter, zodat we aan het eind van de film nog steeds de beker halfvol weg gooien. Bioscoop valt wat tegen, kleine zalen en wiebelende stoeltjes (Amanda wordt er zeeziek van).

Omdat het inmiddels bij het verlaten van de film 21:45 is, besluiten we naar Sawgrass Mills te rijden, het grootste outlet shoppingcenter van Florida, om de black friday gekte ‘mee te maken’. Deze start hier namelijk al op thanksgiving om 10 uur savonds!

We rijden die kant op en staan bij de afrit op de snelweg al in de file! Dat belooft nog wat! Na een kwartier stapvoets te hebben gereden, besluiten we bij de supermarkt aan de overkant van de 4 baansweg te parkeren. Omdat savonds hier normaal niemand komt, staan hier de sproeiers al aan om het gras te verzorgen. Amanda loopt vol in de sproeier, en probeert weg te lopen. Jammer genoeg draait die sproeier exact dezelfde kant op

Oversteken bij het voetgangerslicht. Aangezien je hier alles, maar dan ook echt alles met de auto doet, laat de afstelling van het voetgangerslicht te wensen over. Na ongeveer 1,5 milliseconde begint hij al groen te knipperen, en luttele nanosecondes later staat hij op rood. Dan moet je dus nog 60 meter straat over! Rennend als Nellie Cooman bereiken we veilig de overkant en lopen richting Sawgrass Mills. Wat op valt is dat er al bijna geen vrij plekje meer te krijgen is op de grote parkeerterreinen van het winkelcentrum. Binnen is de chaos compleet: rijen voor sommige winkels (welke hogere kortingen dan anderen hebben blijkbaar) en mensen lopen rond met grote koffers op wieltjes, waar ze blijkbaar alle aankopen in kunnen doen.

Een winterjas voor Amanda is al snel gescoord voor een prijs waar je in nederland alleen setje knopen voor koopt, wat dingen bij Esprit, paar t-shirts voor mij bij Gap (en een trui voor Amanda), en ik had de tip van iemand gekregen om bij Off Broadway shoes langs te gaan. Daar verkopen ze merkschoenen voor aanmerkelijk lagere prijzen dan in de normale winkels. Ik had me in Nederland al ingeschreven voor hun nieuwsbrief (je weet maar nooit), en inderdaad: een dag of 2 voor thanksgiving kreeg ik via de mail een 20% kortingscoupon. Nike sneakers gevonden voor mij die 59 dollar kostten, om bij de kassa m’n mail op de iPhone te laten zien voor 20% extra korting! Goed geregeld! Ondertussen was het een aantal uur verder en rond één uur ‘s-nachts. In plaats dat het (naar mijn eigen verwachting) rustiger werd, werd het alleen maar drukker! Je kon ondertussen letterlijk over de hoofden lopen!

Ondertussen waren we aardig uitgeput en er wel goed klaar mee, dus weg daar! Lekker weer even buiten lopen, want binnen was het bloedheet. Aangekomen bij het stoplicht bleek dat ze midden in de nacht al helemaal geen voetgangers mee verwachtten, want de stoplichten stonden vrolijk oranje te knipperen. En dan moet je dus 2x vierbaans autoweg over steken, waar de maximum snelheid 80 km/u is. Die maximum snelheid wordt natuurlijk ‘s-nachts ook ruim overschreden, zodat we als een soort real-life Frogger over moesten hoppen, baan per baan. Veilig thuis aan gekomen, en gaar als een klontje naar bed! Morgen Black Friday!

De laatste dagen te druk met van alles en nog wat om snachts nog een update te schrijven. Waarmee? Komt ie dan:

Woensdag, de dag dat we naar het concert van The Black Eyed Peas gingen. We beginnen de dag rustig, dit keer geen ontbijt in het hotel. Omdat het concert ‘al’ om 6 uur smiddags zou beginnen, en we dus op tijd daar naartoe wilden gaan, was het plan niet te ver weg te gaan. We gaan dus een beetje met de convertible door Fort Lauderdale cruisen. We beginnen met het zoeken van de pier in Fort Lauderdale, die vaak voor schijnt te komen in de TV serie CSI: Miami. Zal best, kijk er nooit naar

Na even zoeken parkeren we de auto. Betaald parkeren, maar zelfs in de parkeermeter betaal je hier met creditcard, ideaal eigenlijk! Geen geklooi met muntjes ofzo of chipknip waar geen geld op staat op het moment dat je eindelijk een parkeerplek hebt gevonden.

De pier wordt vooral gebruikt door (beroeps)vissers, die wat kleinere gevangen vissen ter plekke in stukken hakken om die weer als aas te gebruiken. Zo zie je om de paar meter een vissenoog, een stukje vin of iets anders heftig stinkend/rottend liggen. Ik ben niet zo into vissen (zeg maar helemaal niet) maar ik zag iets wat ik nog niet eerder had gezien. Een visser had een grote bak met water, waar hij een (auto)accu aan had hangen. Op het moment dat hij een vis had gevangen, gooide hij ‘m in de bak, en was het gelijk byebye, zwaaizwaai naar het visje. In ieder geval beter dan met een hamer z’n kop in te slaan.

Aan het strand bij de pier stonden echt de mooiste huizen trouwens, zoals eigenlijk overal in Fort Lauderdale. Wel ideaal als je trek hebt in een vers visje, je hoeft alleen maar te roepen naar één van die vissers

We ontbijten bij een zaak vlak achter het strand. Ook hier maken we weer de fout, omdat het zo weinig kost, teveel te bestellen. 3 mini pancakes met stroop. Mini? Maar ik heb maxi honger! Dan maar een croissantje erbij (en Amanda een engelse muffin). De serveerster (die al een aantal decennia over de houdbaarheidsdatum heen is) wenst me succes. Gelijk heeft ze, want het is weer teveel (maar toch zonde om te laten staan, zodat het croissantje tegen m’n huig aan zit te hikken de komende uren).

Daarna weer de auto in. Op het moment dat je hier trouwens in je auto stapt, staat er al iemand te wachten op je plekje tot je weg rijdt. De eerste dagen heb je dat nog niet door, en ben je rustig bezig de kap open te doen, de navigatie in te stellen (plus pincode in te tikken om dat ding aan te krijgen), alles aan de autolader te hangen, andere cd op te zetten, en zie je dat er iemand met een lange baard in z’n auto zit te wachten tot jij eindelijk weg rijdt.

Amerikanen zijn trouwens verschrikkelijk geduldig en beleefd in het verkeer. Verkeer van rechts heeft hier nooit voorrang, sterker nog, er zijn eigenlijk weinig regels. De meeste kruispunten zonder stoplicht hebben gewoon aan alle 4 de kanten een stopstreep met stopbord. Degene die als eerste stil staat, mag weer als eerste rijden. Als je dus haast hebt, rij je gewoon heel hard op die streep af, remt met volle kracht, en je mag als eerste weer rijden (ervaringsdeskundige)

Rechts afslaand verkeer bij kruisingen met stoplichten mogen gewoon door rood (mits mogelijk), wat eigenlijk in combinatie met het relaxte verkeersgedrag prima werkt in de praktijk. Er zijn ook wat nadelen aan de manier van rijden van de amerikanen:

1. Ze hebben schijt aan richtingaanwijzers. Ze zitten op de auto, maar in de praktijk worden ze bijna nooit gebruikt. Zo komt het voor dat je lekker rechts rijdt met een auto voor je met een gangetje van 70 km/u, als degene voor je besluit ineens rechts af te slaan. Maar niet voordat hij vol op zijn rem gaat staan, om met een gangetje van 5 km/u die bocht in te gaan.

2. Spiegels. Net als richtingaanwijzers, zijn spiegels een nutteloze accessoire op de auto van de amerikaan. Alles wat achter de amerikaan gebeurt is in hun ogen een nutteloos iets. Denk dat het te maken heeft met de instelling van ze. Niet nadenken wat er gebeurd is, maar vooruit kijken

Achter je is een ander universum/midden-aarde. Zo kan het dus gebeuren dat je links-achter iemand rijdt, en dat hij zonder richting (zie punt 1) ineens besluit naar links te gaan. Reken er maar niet op dat hij de intentie heeft om te kijken, jij moet op zo’n moment daarop anticiperen. Remmen of heel veel gas geven. In mijn geval heel veel gas geven dus

Op de snelweg kan ik maar niet wennen aan het feit dat ‘t niet uit maakt op welke baan je rijdt. Of je nou snel of langzaam rijdt, je mag op een 5 baans snelweg op de baan rijden die je fijn vindt. Zo kan het gebeuren dat je rechts wordt ingehaald. Ik word daar op zo’n moment erg zenuwachtig van (omdat je ‘t gewoon niet gewend bent), en een stemmetje in mijn hoofd zegt “PAS OP, DIE AUTO RECHTS VAN JE LOOPT JE TE FUCKEN EN HAALT JE RECHTS IN! LAAT JE NIET OPNAAIEN, GAS ERBIJ!”. Eigenlijk is mijn redding bij welke verkeersactie dan ook: “Gas erbij”. Dat is ook de reden waarschijnlijk waarom ik al in een politieagent z’n lasergun heb gekeken

Maar we waren gebleven bij het weg rijden bij de pier in Fort Lauderdale: we gingen een stuk rijden door de dure wijken. De straten rond de kanalen van Fort Lauderdale, waar we een paar dagen geleden met die boot doorheen waren gevaren. Doodlopende straten in waar huizen staan van een paar miljoen dollar stuk. Zo nu en dan zie je iemand in een tuin, of bij z’n auto staan. Met Thanksgiving in gedachte hoop ik door zo langzaam mogelijk langs zo iemand te rijden hem ertoe te bewegen om de volgende opmerking te maken: “Joh, jullie hebben morgen nog geen eetplannen? Eten jullie niet bij je familie? Nee? Oh da’s ook zielig! Nou weet je wat, we hebben nog wel een paar plekken over aan onze tafel met goud bestek, anders eten jullie toch gewoon met ons mee?!”. Maar het tegengestelde is waar: door met een instapmodelletje stapvoets een doodlopende straat in te rijden, zorg je er voor dat je bijna dood wordt gekeken, en is volgens mij meerdere keren 911 gebeld wat die Ford Mustang cabrio in hun wijk doet.

Zo verdoen wij een beetje de rest van de dag en besluiten om een uur of 4 naar de kamer te gaan, om ons om te kleden voor het concert. We vertrekken om half vijf. Het is maar een half uurtje rijden, maar we verwachten dat we in de file naar het stadion terecht komen, en ook nog onze kaartjes moeten we nog ophalen. Inderdaad is het al wat drukker richting het stadion. Hey, da’s gek iedereen gaat links staan. Hophop, rechts er voorbij! En zo gebeurd het dat we de eerste keer het stadion voorbij rijden, en richting tolweg rijden. Tolweg?! Nou ja, we hebben via Alamo (ons autoverhuurbedrijf) een Sunpass, waardoor je zo door kan rijden zonder te betalen. Dus neem ik de baan waar Sunpass boven staat. Echter stond er ook nog $1,50 boven, wat ik in die splitsecond voor het gemak even negeer. Ik rij het (in mijn gedachte) onbemande tolpoortje met een gangetje van 70 km/u voorbij. Wat ik in mijn linkerooghoek nog net kan zien is dat de tolmeneer net z’n hoofd weer terug het hokje in kan trekken, omdat een bepaald iemand niet stopt om zijn $1,50 te betalen. Terug was geen optie, dus we zullen de boete/rekening wel via de verhuurmaatschappij krijgen.

Na een rondje snelweg, pak ik nu wel de goede rij en rij ik het parkeerterrein van het stadion op. Om de 5 meter staat er een medewerker aan te geven waar je naartoe moet om te parkeren. Op zo’n moment hou ik er wel van om gewoon als een mak schaap, zonder na te denken m’n plekje aangewezen te krijgen. Heerlijk! Parkeren is een sociale bezigheid bij zo’n stadion, een heleboel mensen staan er al uren met klapstoeltjes achter de auto en een BBQ lekker worstjes te fikken. We halen de kaartjes op bij de kassa, en we gaan het stadion in. Op internet had ik opgezocht dat er in dit stadion (het Sun Life Stadium) 75.000 mensen passen tijdens een football wedstrijd. Nu is een gedeelte van de tribunes in het stadion niet in gebruik omdat die simpelweg achter het podium zitten, maar het gedeelte met staplekken op het veld compenseert die plekken weer, dus er zullen nu rond de 75.000 mensen komen! We bestellen ieder een pizza. Ja, als je hier iets te snacken besteld, is het een geen pizzapunt, maar krijg je gelijk een hele pizza. We gaan op ons plekje zitten en de muziek is net begonnen.

Één of andere slechte DJ (DJ Smiley?!) probeert het publiek al wat op te fluffen, wat maar gedeeltelijk lukt. Hey, show starts at 6 o’clock stond er toch op de kaartjes? Inmiddels is het 6 uur, maar zo druk is het nog niet in het stadion. We krijgen eerst Sean Kingston, die een jaar geleden een jetski ongeluk heeft gehad in Miami. Volgens mij zijn bij dat ongeluk z’n playback kwaliteiten aangetast, want hij vergat zo nu en dan dat hij zijn lippen moest bewegen als er gezongen moest worden.

De volgende is T-Pain, die ik alleen kende van z’n iPhone app. Laat ik het erop houden dat hij beter kon dansen dan zingen, maar dat die arme jongen wel heel erg zijn best deed.

Daarna is Jason Darulo aan de beurt, die inspiratieloos z’n ding doet. De verschillende artiesten worden aan elkaar gepraat door Queen Latifa, wat ook geen kleine naam is. Mijn muziek is het verder niet, maar er komt wel een bak wereldsterren langs….

De volgende is Ceelo Green, welke echt een hele goede show neer zet. Ceelo Green (die ook jurylid is in de amerikaanse The Voice) is vooral bekend van het liedje “fuck you”, welke in amerika “forget you” heet. Tijdens dit nummer zong het hele publiek natuurlijk vrolijk de eerste variant mee

Tussen al deze acts door, wij zaten er al een aantal uur, kwam er ineens een Shaquisha melden dat we op haar plek zaten. Vriendelijk maar dwingend gemeld dat ze niet goed keek. Kijk maar, rij 26, stoel 23 en 24. Vak 443. En dit is vak… euh… 444. Sorry he! We gaan weer!

Stadion uit, stadion in, vak 443, hey, dit zijn ook wel mooie plekken! Zo zie je nog eens wat! We hebben de tijd aan ons zelf! Om 10 uur begon dan eindelijk de Black Eyed Peas. Het was een superstrakke show, die in combinatie met de 75.000 man en het feit dat dit voorlopig hun allerlaatste show zal zijn, erg indrukwekkend was. Ze stoppen voor onbepaalde tijd om hun individuele carrières een boost te geven. Of ruzie. Weet ik veel Iets na 12 uur is de show over, en gaan we naar de parkeerplaats. 75.000 man wil weer naar huis, en dat is een kleine chaos. Martijn (hoi!) had al ‘gewaarschuwd’ voor het feit dat iedereen zijn/haar auto kwijt is, en daarom de alarmknop op hun afstandsbediening gebruikt om ‘m weer terug te vinden. Honderden toeterende auto’s, waardoor het terug vinden ook niet makkelijker wordt. We zitten al snel in de auto, maar staan zeker drie kwartier nog muurvast op het parkeerterrein voordat we er uit kunnen. De honderden medewerkers die ons netjes naar onze plek begeleiden aan het begin van de avond, zijn waarschijnlijk allang thuis.

We zijn half twee bij het hotel, maar niet voordat ik nog even een cheeseburger haal bij de McDrive. Waar me opvalt dat je hier 50 (!) McNuggets kan halen. 50! Ik kan me inhouden, en hou het bij mijn cheeseburger.

Om deze post niet te lang te maken, stop ik bij dag 5. De rest komt straks

Nu 01:50 snachts en net terug van concert Black Eyed Peas. Eerst slapen, later vandaag verhaaltje

Begin de dag met ontbijt. Eten was best ok, we beginnen eraan te wennen (en we weten dat we de eierkots, wentelbitches en de worstjes over moeten slaan). Ondanks dat we nu normaal bestek/servies kunnen pakken, gaan we toch weer voor ‘t plastic (want dat kan je makkelijk weggooien).

Buiten gekomen blijkt dat de dag eens een keer niet bewolkt begint, maar gelijk volle zon en 27 graden! Dak dus open

De Mustang en ik gaan steeds meer van elkaar houden. Omdat wij het geluk hebben een gloednieuwe Mustang te hebben (er stond maar 500 mile op de teller toen we ‘m kregen), hebben we het model met de 305 pk V6 motor. Vorig jaar had het ‘instapmodel’ nog maar 210 pk, en reed ie beroerd. Vandaar dat het model met de V6 de ‘rental mustang’ werd genoemd, omdat normale kopers liever een paar duizend dollar extra betaalden voor de sterkere V8 motor. We hebben het trouwens over een auto die hier in de VS $27310 kost, omgerekend zeg maar 20.000 euro. Waar je bij ons een Volkswagen Polo met 75 pk voor hebt ;(

Importeren naar Nederland heeft trouwens geen zin, want door de BPM, BTW en slurptax ben je bijna 70.000 euro kwijt als je ‘m in Nederland wilt rijden

Genoeg over de auto, door met het verslag!

Onderweg naar NASA/Kennedy Space Center. Iets meer dan 3 uur rijden over saaie wegen zonder bochten. Onderweg nog bij één van de vele service plaza’s gestopt. Dit zijn grote alles-in-één winkel/eet/tankdingen aan de linkerkant van de snelweg (zodat je vanaf twee weghelften erop kan). Om de circa 30 kilometer zit zo’n groot service plaza, welke 24 uur per dag open is. McDonalds, Burger King, Subways, maar ook kraampjes met vers fruit zijn er te vinden, net zoals kleine supermarkten. Erg handig! In ieder geval een lekker broodje op en weer verder Vlak voordat we bij Kennedy Space Center aankomen, zien we langs de kant van de weg in de sloot een onwijs grote alligator liggen! Daar heb je dus helemaal geen everglades/propellorboot voor nodig

Kennedy Space Center zelf is een super groot opgezet park, met een space shuttle simulator, 3D IMAX films, demonstraties, winkeltje vol met NASA prullaria en meer. Ook kan je een bustour doen die je onder andere naar het lanceerplatform van de space shuttle brengt. Omdat deze bustour 2,5 uur duurt, slaan we ‘m over. We doen een rondje park en genieten buiten van het mooie weer. Na een kleine twee uur rond te hebben gelopen gaan we weer terug naar de auto, onderweg terug naar ‘huis’.

Natuurlijk weer geshopt vandaag: bij Vero Beach Outlets waar we onderweg langs reden en zijn gestopt (nadat we eerst de afslag hadden gemist, en daardoor eerst 15 km tot de volgende afslag moesten, om weer 15 km terug te rijden). Kleine outlet welke in een halve cirkel in de buitenlucht was. Op een gegeven moment waren we aan het eind van de halve cirkel, en moesten we het parkeerterrein oversteken om naar het andere gedeelte van de winkels te gaan. Lui als we zijn zagen we een medewerker in een golfkarretje over het parkeerterrein rijden, en hielden ‘m aan. Of hij ons even naar de andere kant wilde brengen. Gelijk een heel verhaal, dat er één of andere flutwinkel net heropend was. Zette ons natuurlijk precies voor die winkel af, zodat we even naar binnen ‘moesten’. Onwijs duffe zaak met kleding voor 60 plussers zonder enig modegevoel. Werden hartelijk welkom geheten door onze personal shopper, dus we hebben willekeurig voor de vorm nog wat kleding uit de rekken vast gehad, en zijn de winkel weer uitgehold. Onze vriend van het golfkarretje had ook nog een bonnenboekje van Tommy Hilfiger gegeven. Omdat ik in eerste instantie dacht dat het een reclamefoldertje was, had ik er geen aandacht aan geschonken. Maar wat bleek: er zaten bonnen in voor nog eens 15% extra korting over het totaalbedrag!

In de winkel hingen er dus dingen die bijvoorbeeld normaal 69 dollar kostten (in Nederland €89), maar als outletprijs Hier ging nog eens als pre-black friday korting 40% af. Wordt $29,40. Maar: daar ging dan nog eens 15% af door die bon. $26,49! Omgerekend inclusief tax (BTW) komt dat dus neer op nog geen 20 euro! Dat is nog eens leuk shoppen! We hebben nog wat bonnen over, en de bonnen zijn ook bij de Tommy Hilfiger outlet bij ons geldig (bij ons bedoel ik het outletcenter vlakbij ons hotel).

Uiteindelijk voor Amanda een Tommy jurkje en trui, voor mij een Tommy petje/cap, en een Ralph Lauren blouse gekocht. We moeten nog een beetje los komen ja!

Na meer dan 800 kilometer te hebben gereden vandaag komen we aan bij het hotel. Samen bedenken we dat we geen zin hebben om ver te rijden voor het eten, dus gaan we eten aan de overkant van de straat bij (thank god it’s) Fridays. Een soort familierestaurant die door heel amerika zit. Eerst gaan we nog even drive-through pinnen. Ja, pinnen zonder je auto uit te komen! Klinkt suf, maar dit is toch wel heel makkelijk, moeten ze heel snel in nederland gaan invoeren! Maar Fridays dus: onze persoonlijke serveerster voor vanavond is Jennifer, tenminste, dat is hoe ze zich aan ons voorstelt. Keuzes te over op de menukaart: uiteindelijk kiest Amanda voor een steak, gemarineerd in Jack Daniels saus. Ik kies voor de één maat grotere steak, met kruidenboter. Bij deze gerechten mag je twee side gerechten uitkiezen. Je kan kiezen uit een heleboel groentes/patat/aardappelen of salade. Merle kiest voor een groente iets en patat, en besteld nog een losse salade erbij. Ik hoef verder denk ik niet uit te leggen dat ik kies voor 2 soorten patat. Jennifer vond het wel gek trouwens

Omdat ik dacht dat we vooraf ook nog wel honger hadden, bestel ik hete kipstukjes. Heet is een understatement, m’n slokdarm fikt er uit! Gelukkig eet Amanda de rest van de portie op. Nauwelijks er van bekomen, komt het hoofdgerecht. Met alles erbij. Terwijl ik dit zit te tikken, boer ik het nog steeds op en Amanda ligt misselijk op de bank. Morgen weer een dag!

De dag begon weer vreemd: toen we gisteren in bed lagen, ging Merle ineens in het donker aan de wekker zitten. Omdat ze al een tijdje sliep, vermoedde ik dat ze weer in d’r onderbewustzijn bezig was. Dus ik werd vanmorgen 8:10 wakker (10 minuten nadat de wekker af had moeten gaan) en inderdaad: geen wekker. Merle wakker gemaakt, nee de wekker gaat wel af, geluid staat alleen uit. Oh nee natuurlijk, logisch. Ze had het zelf ook niet gedaan zei ze, en die discussie voeren we nu nog.

Omdat ik nogal wat dingen te regelen had qua werk/storingen waren we laat voor het ontbijt. We besluiten daarom bij Starbucks te ontbijten. 10 minuten rijden van ons hotel zit er één, dus wij daar naartoe. Merle doet de bestelling, en zoals gebruikelijk bij Starbucks vraagt Shaquisha achter de balie hoe Merle heet (want dat schrijven ze op de beker en roepen je naam om als de bestelling klaar is). Merle is het antwoord. Amanda? Ja hoor, Amanda is goed. Ik ben nog op zoek naar een goede amerikaanse naam voor mij. Suggesties zijn welkom. We eten buiten ons ontbijt op in het zonnetje. Een mooi begin van de dag!

Om te beginnen gaan we vandaag richting Miami Beach, met de auto naar Ocean Drive. Dit zou dé straat zijn om zien en gezien te worden. Auto’s die heen en weer de straat door rijden. Dit klinkt me goed in de oren, dak is al open en cd met lekkere muziek staat op. Ik denk dat het door het vroege tijdstip komt (11u) maar ik ben niet heel erg onder de indruk van Ocean Drive. Na 3x de straat door te hebben gereden, geparkeerd in een zijstraat. Een uur parkeren voor Hier kunnen ze in nederland nog wat van leren!

Omdat we nog niet bij de Starbucks zijn geweest vandaag (ahum) lopen we richting Starbucks. 100 meter voordat we bij de Starbucks zijn barst er weer een tropische regenbui los…. Merle gaat rennen, maar ik besef me dat het een kansloze missie is, en kom natter dan Kim Holland aan. Merle besteld weer, en noemt zich vrijwillig bij het bestellen al Amanda! Voor ons staat een ‘vrouw’, die Barbie in zijn/haar nek heeft laten tatoeëren. Echter verraadt schoenmaat 45 in haar teenslippers dat er eigenlijk Ken had moeten staan….

Ondertussen is de regen weer voorbij en lopen we het strand van Miami Beach op. Het water blijkt heerlijk warm te zijn en er liggen aardig wat mensen op het strand. Na even over het strand te hebben gelopen gaan we weer richting de auto, want de parkeermeter loopt af. We zien in gedachte al een zilvergrijze Ford Mustang convertible aan een sleepwagen voorbij komen op de Ocean Drive, maar het valt gelukkig mee, en we vertrekken weer.

Volgende punt is Star Island. Star Island is een klein eilandje bij Miami waar een stuk of 30 huizen staan, waar bekende amerikanen wonen of hebben gewoond. Enrique/Julio Iglesias, Shaquille O’neal, Gloria Estefan enzo. Er gaan boot tours langs dit eiland, maar ik had gelezen dat je gewoon met de auto dit eiland op kan (ondanks slagboom/bewaker aan ingang). Zo gezegd, zo gedaan: netjes gemeld bij ingang, en we mochten doorrijden, als we maar niet de oprijlanen in gingen. Het voelde op dat moment toch wel cool, ondanks dat iedereen dit dus kan doen. Wij waren de enige niet locals op het kleine eilandje, hoewel het verder ook weinig voorstelt. Je ziet een paar tuinen, en dichte hekken. Zo nu en dan een glimp van een huis, en dat is het eigenlijk wel. Snel het eiland weer af, op naar de volgende bestemming!

Navigatie ingesteld op Coral Gables, een wijk in zuidelijk Miami. Hier zit The Venetian Pool, het mooiste openbare zwembad ter wereld. De wijk Coral Gables is een supermooie wijk, die een beetje europees aandoet. We stoppen bij het zwembad, in de hoop een glimp van het zwembad op te vangen. Huh?! Wat blijkt, het zwembad is leeg, geen water, geen klanten, geen medewerkers. Één of ander briefje van een rechterlijke uitspraak op 8 november aan de poort waar ik niet veel wijzer van wordt. Ik klim over een laag hekje en sta bij het lege zwembad. Heel surreëel, maar heb er in ieder geval flink wat foto’s van gemaakt. Ook leeg nog een mooi, indrukwekkend gebeuren! Hopelijk is de sluiting niet permanent, ik heb er online in ieder geval niks over kunnen vinden.

Volgende stop: downtown Miami. Bayside Marketplace is de plek. Een soort openlucht winkelcentrum (je moet er toch minimaal één per dag bezoeken) welke aan de haven ligt. Vooral veel souvenirwinkeltjes en bars. We besluiten wat te gaan drinken bij The Hardrock Café, en hebben een prachtig uitzicht. Mike, onze ober, stelt zich netjes voor, en vertelt dat hij alles zal doen om ons tevreden te houden. Het is misschien een beetje overdreven, maar ik kan wel wennen aan de gastvrijheid/vriendelijkheid van de Amerikanen! Natuurlijk, het is nep, en/of ze doen het alleen voor de fooi. Maar van mij mogen ze in de nederlandse horeca ook wel eens zo doen!

Ik ga binnen op zoek naar het toilet. Trap op, naar rechts, gang doorlopen, links aanhouden en daar is het mannentoilet. Ik doe de deur open en tref het volgende aan: een loodgieter die met met z’n handen voor z’n gezicht zit en “OH MY GOD” zegt. Voor hem ligt een afgebroken pisbak in een hele grote plas stinkende urine. Aan de muur van de pisbakken zie ik aan het gat in de muur dat er één mist. Ik vlucht snel het invalidetoilet in! Als ik hier later uitstap, zie ik dat de plas urine alleen maar groter is geworden (en de stank ook), maar dit weerhoudt iemand er niet van gewoon te pissen in één van de overgebleven pisbakken. De loodgieter is nergens meer te bekennen. Ik ben blij dat ik sportschoenen aan heb met dikke zolen, want ik moet me een weg banen door de urine. Ik loop de route weer terug naar het tafeltje aan het terras. Op de trap naar beneden, die bekleed is met hoogpolige vloerbedekking, ontdoe ik mijn schoenen al vegend van de laatste resten urine. Buiten liggen er nog wat plassen regen van één van de regenbuien. Ik probeer elke plas mee te pakken en al schuifelend en vegend loop ik terug naar het tafeltje. Het zal er vast heel vreemd uit hebben gezien, maar alles voor urinevrije schoenen!

We gaan op weg naar de volgende stop van vandaag: Santa’s Enchanted Forest. Ook hier had ik thuis al over gelezen: een themapark/kermis, geheel in kerstsfeer. Het idee om met 25+ graden in korte broek kerstsfeer te proeven leek me briljant

We komen rond 17u in de avondspits terecht en rijden bijna een uur stapvoets over de snelweg. Gelukkig zitten we open in het volle zonnetje in de auto te genieten van elke minuut

Als we aan komen rijden bij het park is de zon net onder. Wat ook met de benzineslurpende auto’s en de overdosis plastic zakjes bij de supermarkt op valt, valt ook hier weer op: Amerika heeft schijt aan het milieu. Er branden hier zoveel lampjes, ik denk dat behalve de Chinese Muur ook Santa’s Enchanted Forest vanaf de ruimte te zien is! Het blijkt wel echt een park te zijn voor kleine kinderen die nog in de kerstman geloven, en het kermisgedeelte is, ja, kermis. We eten een olifanten oor (elephant ear), wat het meest lijkt op een hele grote platgeslagen pizza met poedersuiker. Het smaakt naar een oliebol zonder krentjes. Best lekker! We zien ook een kraampje waar ze diep gefrituurde Snickers, Milky Ways, Oreo hebben. De gedachte doet me al bijna kotsen, maar ik ben toch heel nieuwsgierig! Vanzelfsprekend niet gekocht, maar hoe smaakt het, hoe ziet het er uit (die chocola smelt toch sneller dan dat het in vaste vorm gefrituurd is?)?

Na een uur/anderhalf uur vol meligheid gaan we hier weer weg, terug naar het hotel. Een ruim half uur terug rijden, en bij het hotel besluiten we nog bij Taco Bell een Triple Steak Stack te halen. Een soort dubbelgevouwen pannekoek met stukken afvalvlees en 3 soorten kaas. Samen één gehaald, maar mijn helft na één hap aan Merle gegeven. Lekker vroeg terug bij het hotel (20:30u) zodat ik nog wat tijd heb om dit blog bij te werken! Tot morgen!

Oh ja, wat ik elke keer vergeet. Die pink ribbon pepperspray die we afgelopen zaterdag zagen bij die Bass Pro outdoorshop. Ik vraag me nog steeds af wat daar de bedoeling voor is…. Je spuit iemand met die pepperspray in z’n bek, en je zegt: “Ja maar het is voor een goed doel!” ‘Oh! Nee, ok, dan is het goed!’. Of je dat je in die winkel rond loopt om een hengel te kopen, en je ziet die pepperspray hangen. “Ik had ‘t niet nodig, maar ik wil wel heel graag pink ribbon steunen”. Of nog erger: Je ziet op de verpakking staan “against breast cancer”, en spuit elke avond je borsten in met dat spul. Prikt wel een beetje in je ogen, maar hey: het helpt tegen borstkanker! Ik snap het echt niet, de combinatie pepperspray en pink ribbon!

P.S.: Leuk om te lezen dat jullie net zoveel plezier hebben om ons reisverslag te lezen, als dat wij het hebben om het allemaal mee te maken

Omdat ik vannacht een lekker lange nacht wilde ‘maken’, bedacht ik me voor de eerste keer in mijn leven een slaappil in te nemen. Ik had van te voren online een extra heftige besteld, speciaal voor de terugvlucht (en dus tegen de jetlag). Omdat er toch 20 in zaten, dacht ik: waarom niet vannacht?!

Ik had spookverhalen gehoord over extra heftige nachtmerries, en over hele diepe slaap. Ik had Merle voordat ik ging slapen daarom gewaarschuwd als ik ging roepen, schreeuwen of met een nagelknippertje m’n haar ging doen ze me wakker moest maken. Om een uur of 11 savonds naar bed, toch wel spannend Ik verwachtte een droom met hele mooie regenbogen en roze olifantjes. Op een gegeven moment…. JA! Ik hoor een waterval! Langzaam word ik wakker, kijk op m’n horloge: 6 uur. Ik hoor nog steeds een kletterende waterval! Blijkt Merle naar het toilet te zijn gegaan en word ik daar wakker van! Nou poehpoeh, gohgoh, wat een diepe slaap door zo’n slaappil! Daarna niet meer kunnen slapen.

Daardoor wel vroeg uit de veren, en de dag beginnen we met het lokale ontbijtprogramma op de lokale Miami 101 tv zender. Een soort vrouwelijke, negroide Jan de Hoop vertelt ons dat de dag bewolkt begint (dat hadden we zelf ook al gezien), maar dat op een enkel buitje na de regen grotendeels weg blijft. Da’s mooi, want wij hadden bedacht dat we vanmorgen de Everglades zouden verkennen. Ontbijt was net als gisteren, alleen lagen er nu wafels. W-A-F-E-L-S! Snel alle twee een wafel op ons plastic bordje gekwakt, en genieten maar. Ik nam een hap van mijn wafel, en dacht: niks zeggen, want het zal wel aan mij liggen. Ik zie Merle een hap nemen, en ze stopt met kauwen, kijkt me aan met een gezicht vol afschuw. Ik vraag aan d’r of ze ook aan vieze sokken moet denken. Later begrijp ik dat dit niet de meest tactische vraag is om op zo’n moment te stellen. Wafels slaan we over, de rest blijft wel binnen.

We rijden naar de Everglades, en we stoppen bij Sawgrass Recreation Park voor een onvervalste propellorboot tour door de moerassen van Florida. Ondertussen is het zo nu en dan gaan miezelen, maar geen heftige buien. Twee kaartjes gekocht waarbij je 4 oranje schuimpjes erbij kreeg. Later begreep ik dat dit oordopjes waren We waren snel aan de beurt en gingen samen met 14 andere mensen aan boord van één van de boten. We zitten op de tweede rij, voor ons 6 Chinezen die geen woord engels kunnen, en ook geen manieren hebben. Net onze oude buren. De rechter chinees heeft zijn oranje oordopje zo ver in z’n oorbuis gestopt dat alleen een heel klein oranje puntje zichtbaar is (nee, het was geen oorsmeer). Later was ineens z’n dopje kwijt, ik verdenk ‘m er van ‘m doorgeslikt te hebben. Onze gids begint met uitleggen dat bewolkt en winderig weer (zoals op dat moment) heel slecht weer voor alligators is, dus liggen op zo’n moment op de bodem of tussen het dichte riet. Fijn. Had hij dat niet kunnen vertellen voordat we betaalden? We varen met een flinke vaart door het riet, en het begint te regenen. Eerst miezelt het, maar daarna gaat het over naar een hoosbui. Links, rechts, voor en achter hoor ik mensen snel hun plastic poncho aantrekken. Toch handig die dingen voor de volgende keer is de conclusie. We zijn kletsnat, maar ineens mindert de boot vaart. We zien een alligator in het water liggen! Hij zwemt rustig naar onze boot toe, en onze gids gooit hondebrokjes in het water. Ondertussen is de alligator nog geen meter van ons verwijderd, en met één sprong aan boord. Maar de gids blijft maar vertellen dat het van die luie beesten zijn die overal te lui en loom voor zijn. Ja dag, straks is dit de Usain Bolt onder de alligators! Maar hij zwemt weer rustig weg, en wij varen weer verder. Nog een paar keer gestopt voor een paar vogeltjes die er uit zagen als grote merels. Niet echt boeiend verder, maar het idee dat je een wilde alligator in het echt hebt gespot is wel cool

Nadat we weer van boord gaan (de chinezen zonder een fooi te geven) gaan we een kijkje nemen op ‘the farm’. Dit is eigenlijk een vrij trieste bedoeling, waarbij ze allerlei wilde dieren in kleine hokjes hebben opgesloten. Maar hey: we hebben er voor betaald, dus verstand op nul, en op de foto met kleine alligators, waar van ze de bek dicht tapen

Nadat we weg rijden bij dit park, besluit ik een stuk verder te rijden, verder the everglades in. Een stuk verder op de kaart zie ik een klein plaatsje, misschien is dat wel leuk (en authentiek). Na ongeveer 40 minuten te hebben gereden op een kaarsrechte tweebaansweg met nauwelijks verkeer zie ik op google maps dat ik nog niet eens halverwege ben. Dit gaat niks worden, terug keren!

Ondertussen is het lunchtijd, en stel ik de navigatie in op Sawgrass Mills, het grootste outlet winkelcentrum van Florida. Dit is op de terugweg naar het hotel, en daar zal vast een groot foodcourt (lees: vreetplein) zijn. Het is daar heel erg druk, dus na snel een broodje bij de Subway te hebben weg gewerkt vertrekken we weer, op naar het hotel om ons even om te kleden.

Ik had thuis al het nodige voorwerk verricht, en één van de dingen die ik al had geregeld was een reservering vanavond voor een boottocht met The Jungle Queen. Dit is een tour door de kanalen van Fort Lauderdale, met aansluitend een all-you-can-eat diner op een privé eiland. Ik had er een beetje m’n twijfels over, mede door de beroerde website vol met foto’s van bejaarden. Maar het viel echt 100% mee, sterker nog, ik raad het echt aan iedereen aan die ooit nog naar Fort Lauderdale gaat! Het begint met een boottocht langs alle superluxe/dure huizen waar bekend Amerika woont. We krijgen een supergrappige uitleg van de gids tijdens het varen, en hij heeft een grote schijnwerper bij zich waarmee hij tijdens het varen bij alle huizen naar binnen schijnt. Blijkbaar is dit algemeen geaccepteerd, want bijna alle bewoners van de 10+ miljoen dollar kostende villa’s zwaaien netjes terug vanuit hun tuin/huiskamers. Bij het huis van de burgemeester blijkt hij net buiten te zitten, en op het moment dat onze gids schijnt met z’n schijnwerper, pakt de burgemeester z’n zaklamp en schijnt terug. Grappig momentje

Aangekomen op het ‘eiland’ wat volgens mij geen eiland was (maar dat mag de pret niet drukken), worden we naar onze plekken gedirigeerd, waarna we binnen 5 minuten al een spare ribs op ons bord krijgen. Minuut later zelfgemaakte frites (deze wel lekker), 2 minuten daarna een halve kippenborst per persoon. De garnalen slaan we de volgende minuut over. Door het snelle serveren hebben we het gevoel met een recordpoging bezig te zijn, waardoor we na 10 minuten zonder kauwen doorslikken erachter komen dat de rest van het gezelschap nog wel 40 minuten rustig bezig is te eten. Na het eten krijgen we nog een hele beroerde goochel- en comedy act voor onze kiezen, en varen we weer terug. Al met al voor omgerekend 35 euro per persoon erg lekker gegeten/gedronken en een heel leuk 4 uur durend vermaak gehad.

Nu terug op de kamer, en zonder slaappil naar bed

De dag begon om ongeveer 3:30 op zaterdag door mijn bioritme die ergens tussen Nederland en de VS hangt. Uiteindelijk om 8:20 ofzo gaan ontbijten. Ontbijt hier in het hotel…. Ja hoe zal ik het zeggen. Apart. Mooie benaming. Bij de ingang van de ontbijtruimte liggen stapels plastic bordjes, lepels, vorken, messen en bekertjes. Ik denk dat de schoonmaak Shaqisha in haar arbeidsvoorwaarden heeft geëist dat afwassen niet tot haar taak behoort, waardoor wij onze maaltijd moeten nuttigen op picknick servies. Het ontbijt bestaat verder uit warme worstjes, lauwe eierkots, wentelbitches en fruit. Het blijft binnen, en het vult. Toch het belangrijkste!

Na het ontbijt naar buiten richting de auto. BUITEN IS HET WARM! Omdat het bewolkt was, en de airco op kamer en ontbijtzaal op circa 21 graden stond, heb je het gevoel dat je buiten een sjaal en winterjas aan moet. Niets bleek minder waar! Dus, eerste actie: auto starten en dak open! Nog even die heerlijke V6 horen brullen (en de rest van het hotel mocht mee genieten).

We hadden geen concrete plannen vandaag, dus eerst maar een stukje rijden. Langs het strand van Dania Beach (plaatsje waar ons hotel ook zit), en een beetje de omgeving verkennen. Vervolgens maar even wat te drinken halen voor in de hotelkamer. Op naar Walmart, de grootste supermarkt/alles-in-één winkel. En ons verwonderen om het vreemde assortiment… Ze zijn dol hier op pindakaas: koekjes met pindakaas, pindakaas dipsaus, donuts met pindakaas vulling enz enz. Ook is hier de kerstafdeling al opgebouwd. Erg apart om hier met kunstsneeuw bespoten kerstbomen te zien, reuze opblaas kerstmannen, kerstballen, alles eigenlijk. Verder was onze conclusie dat Walmart toch wel een duffe supermarkt is, met een heel apart slag klanten. Snel maar afrekenen, waarbij je hier om elk artikel een apart plastic tasje krijgt. Vermoedelijk denken die Amerikanen dat je met die plastic tasjes prima het gat in de ozonlaag kan vullen

Terug in de auto, en lekker door Fort Lauderdale cruisen! Langs de boulevard, muziek op en gaan Auto geparkeerd en in Fort Lauderdale door Las Olas boulevard gelopen. Dè chique straat van Fort Lauderdale, en dat is te zien ook! Super mooie huizen en jachten gezien, waarbij de maandelijkse hypotheeklast waarschijnlijk hoger is dan de totale waarde van ons huis

Na zo een uur te hebben rond gelopen weer de auto in, verder rijden. Nu op weg naar The Galleria, een chique wat kleiner winkelcentrum in Fort Lauderdale. Ik ken The Galleria uit Houston, waar er ook één zat. Erg leuk met vriendelijk personeel. Zo ook hier! Leuke winkels, en niet zo druk. Eerste aankopen gedaan van de vakantie: kleding bij Abercrombie & Fitch en een armband bij Pandora.

Weer terug de mustang in (heel de dag met dak open), en nu de boulevard en strand van Hollywood bekeken. Ziet er erg leuk uit, hier gaan we deze week nog wel terug komen.

Ook Oakwood Plaza bekeken, het gebeuren tegenover ons hotel, waar winkels, restaurants, fast food meuk en een bioscoop zitten. Terug naar het hotel om even bij te komen, we hebben beide het idee alsof we al 3 dagen continu bezig zijn!

Na even een uur of 2 te hebben gerelaxt, nagedacht over het avond eten. Vanmiddag in The Galleria al een flinke gevulde pizzaslice op met salami en ondefinieerbaar vlees, dus laten we licht dineren. Zoeken op Google, met yelp, urbanspoon en weet ik veel welke sites nog meer, besluiten we vanavond voor the all american way te gaan: we gaan dineren in The Moonlite Diner. Een super amerikaans eethuisding wat we hier tegenover ons hotel hebben gezien.

We komen om 19:00 binnen lopen, tafel voor twee graag!

Het begint met het drinken bestellen: Merle wil een cola light. Small cola light. Mevrouw de serveerstert zegt dat ze geen Bud lite heeft, maar noemt wel 35 andere soorten bier op die Merle wel kan kiezen. NEE, DIET COKE! Ook goed. Voor mij normaal. Kleine hè? We krijgen een liter glas cola en kiezen een hoofdgerecht.

Oh burgers! Nou, we gingen toch voor the all american experience, dus doe maar zo’n burger. Merle één met kaas, ik een burger met bacon, cheddar cheese, een ei en ui. En wat voor patat willen we erbij? Merle gaat voor de franse frietjes, maar ik had nog steeds de Amerikaanse ervaring in mijn achterhoofd, dus kies voor de huisgemaakte friet. Binnen twee minuten is ze terug met ons eten. Ik denk dat wij tweeën samen het hongerprobleem in Afrika voor de komende twee jaar op kunnen lossen met het eten wat nu voor ons ligt! Mijn huisgemaakte friet is op de volgende manier vervaardigd: de kok stopt zijn mond vol met Franse frietjes, ui, paprika en andere ondefinieerbare meuk, kauwt 10x, en spuugt het weer uit. Tadaa! Ondanks dat we geen honger hadden, vallen we onze borden aan alsof we 3 maanden niet gegeten hebben. Zo gebeurd het dat we om 19:20 afgerekend en al alweer buiten staan, nog naboerend….

Omdat het nog vrij vroeg is, besluit ik Merle de Bass Pro outdoorshop te laten zien, die op 10 minuten rijden zit. Ik ken de Bass Pro winkel nog van mijn bezoek aan Houston, waar er ook één zat. Een bizar grote winkel, waar ze alles hebben wat te maken heeft met jagen/vissen/schieten. Duizenden hengels, geweren, camouflagekleding, alles! Ook een kinderafdeling waar kinderen alvast kennis kunnen maken met kinderwapens/speelgoed. Te bizar om te zien allemaal!

Na ons een half uurtje verbaast te hebben, gaan we terug naar het hotel, morgen weer zo’n lange dag

Het is hier 4:42 en lig al zeker een uur klaar wakker naar het plafond te staren. Ze zeggen dat dat komt omdat je lichaam nog in Nederlandse tijdzone zit. Nou, ik kan je één ding verklappen: in het weekend word ik zonder hulpmiddelen echt niet voor het middaguur wakker (en het is hier nu nog maar 10:45 NL tijd)! Maar goed, genoeg daarover:

De vlucht hier naartoe: saai. Tenminste, in zoverre saai dat we prima op tijd vlogen, geen vervelende/kotsende kinderen voor, achter of naast ons hadden, en ook de koffers stonden netjes naast de band al op ons te wachten!

Wel is het bij binnenkomst altijd spannend in Amerika bij de douane/immigrations. Heel het vliegtuig loopt leeg richting 20 chagerijnige mannen die je gaan ondervragen alsof je persoonlijk aandeel hebt gehad in de Kennedymoord.
Zo kozen wij Enrique uit. Tenminste, ik noem ‘m even voor het gemak zo, in verband met zijn Latijns/Amerikaanse uiterlijk.
Het begon al mooi: Wanneer we weer terug gingen. Overmand door vermoeidheid maakte m’n bovenkamer overuren…. Maandag zijn we terug in NL. Monday! Oh nee, want we vliegen zondag… SUNDAY? En ik kijk vertwijfeld naar Merle. Ondertussen denk ik te horen dat hij onder zijn bureau zijn latex handschoenen al aantrekt en zijn wijs- en middelvinger in een potje vaseline dipt. Maar hij vertrekt geen spier en we mogen ieder tien vingers laten scannen en even in de camera kijken.

Merle had in de rij al gevraagd waarom nou niemand lachend op de foto ging. Dus, Merle is aan de beurt en dacht waarschijnlijk bij zichzelf dat ze ging lachen. Echter na een vlucht van 10 uur ziet zoiets er meer uit alsof je heel de avond naar een Freek de Jonge/Tineke Schouten voorstelling bent geweest. Poging tot lachen, die eindigt met het verkrampt optrekken van de bovenlip totdat al je tandvlees bloot ligt. Ik hoop dat we de foto thuis gestuurd krijgen

Dan de autohuur: deze lagen allemaal een paar kilometer van het vliegveld af, maar er was een speciale metro aangelegd om je daar naartoe te transporteren! In de rij bij Alamo, onze verhuurmaatschappij. Op internet (natuurlijk) al voorwerk gedaan, we waren voldoende verzekerd, maar toch gaan ze proberen je allerlei extra meuk aan te smeren (want ze werken op provisiebasis).
Zo ook ‘onze’ medewerker. Of we niet à 8 dollar per dag de aanvullende verzekering wilden. Want de ruiten waren niet meeverzekerd. No sir, not interested. Maar of ik wel door had dat deze ruiten in de convertible klasse extra duur waren?! Zucht, laat me met rust vent, ik wil slapen…

Uiteindelijk mochten we dan naar de parkeergarage, waar we de auto mochten uit kiezen. We hadden een auto gekozen (lees: betaald) uit de convertible/cabrio klasse. Had al op internet gelezen dat je dan een Chrysler had, en met flink bijbetalen een ‘echte’ auto: Ford Mustang Cabrio.
Omdat de medewerker na mijn norse afwijzing vd verzekering geen zin had om nog een keer een blauwtje te lopen waarschijnlijk, had ik het aanbod van de Mustang niet eens gehad. Had voor mezelf voor genomen dat nog eens minimaal €150 extra ook geen optie was, dus dat kwam mooi uit.

Anyway: bij Alamo mag je dus zelf je auto uitkiezen in een bepaald vak. Wij werden verwezen naar het vak waar 4 Chryslers stonden. 1x een Sebring cabrio met 83000 mile op de teller, en 3x een 200 convertible, waarvan 1 er het positiefst uit sprong, want 17.000 mile ‘jong’. Achterklep open, stoel op de juiste plek….. WAT KOMT DAAR AAN?! Een mooi klinkende Ford Mustang V6! Ik zie een Alamo latino dame er in zitten en vraag of ‘ik ‘m mag’.
Ze zegt dat ze geen Engels spreekt (wat ik toch apart vind in Amerika, maar dat is ook de reden dat ze op vrijdagavond 9 uur in een parkeergarage auto’s aan het parkeren is waarschijnlijk). Maar ik wacht netjes tot ze uit is gestapt, gooi de bagage er in en gaan! 305 pk V6 baby!

Bij het uitrijden van de garage blijkt dat er even een plaatselijke tropische hoosbui naar beneden komt vallen. Geen probleem, want we zitten droog! Maar: hoe gaan de ruitenwissers aan?! Richting naar links, nee. Richting rechts, nee. Mistlichten, radio, cruise control. Alles gevonden behalve mijn ruitenwissers. Ja! Draaien aan de linkerhendel denk ik hardop, terwijl er 25 liter water wordt afgevoerd en ik zie dat ik recht op een betonnen muurtje afrij. Net op tijd, want stel dat mijn ruit was beschadigd!

Ondertussen hulpeloos aan het rond rijden, wachtend tot dat de navigatie satellieten heeft gevonden. Ik kan je verklappen: dat duurt (te) lang! Ondertussen hebben we een mooie sidetour gedaan langs de huizen/caravans van de Shaquisha’s van Miami. Maar nadat de navigatie werkte hebben we vrij snel het hotel gevonden! Hotel: prima, kamer: nog prima-der. Zie filmpje! (sorry, filmpje houden jullie te goed)

Ingrediënten: druk & stress voor vertrek, vastlopende server bij grootste klant…. Maar: we zitten in het vliegtuig!

De vrijdag na thanksgiving is in de VS dé uitverkoop dag van het jaar. Winkels gaan om 12 uur ‘s-nachts (of eerder zelfs) open en mensen staan uren in de rij om dat ene artikel te kunnen kopen (komt me erg bekend voor).

Er zijn dus speciale sites die alle aanbiedingen verzamelen en/of folders inscannen zodat je heel makkelijk de aanbiedingen door kan bladeren:

http://www.blackfriday2011.com/ads

Verschil van 25 graden met hier. <3

Nog 2 dagen werken en nog 3 dagen tot de vakantie. Heerlijk dat vooruitzicht. Al vele avonden hebben we met ons neus in de reisboekjes gezeten. Op internet de do’s en dont’s uit ons hoofd geleerd. Heerlijk die voorpret.
En dan is eindelijk de laatste week voor de vakantie aangebroken.
De reiskriebels komen nu echt, alleen is de voorpret veranderd in “voorwerk”. Pffff wassen, strijken , paspoort zoeken, verzekeringen checken , bankzaken op orde, accu’s opladen etc etc

Maar als alles op orde is wordt het vanzelf weer voorpret.

Over 3 dagen zitten we al in het vliegtuig, op weg naar Miami

De 18e vliegen we ‘eindelijk’ naar Miami, Florida! Hotel is al geboekt, adressen van alle bezienswaardigheden/winkelcentra staan in de navigatie!
Auto die we gehuurd hebben is er één uit de convertible (cabrio) klasse. Waarschijnlijk een Chrysler Sebring oid, al hoop ik op een Ford Mustang
1 activiteit staat al vast: we gaan woensdag de 23e naar een concert van de Black Eyed Peas in het Sun Life Stadium, waar 75.000 man in kunnen!